يادداشت هاي يه آسموني

که او را دوست مي دارم

Tue, 30 Mar 2010 01:38:00 GMT

ولي افسوس ………او هرگز نمي داند

نگاهش مي کنم شايد بخواند از نگاه من

که او را دوست مي دارم……

ولي افسوس او هرگز نگاهم را نمي خواند

به برگ گل نوشتم من که او را دوست مي دارم

ولي افسوس او گل را به زلف کودکي اويخت … تا او را بخنداند

به مهتاب گفتم اي مهتاب سر راهت

به کوي او سلام من رسان و گوي:

تو را من دوست مي دارم

ولي افسوس چون مهتاب به روي مه ترش لغزيد

يکي ابر سيه امد که روي ماه تابان را بپوشاند

صبا را ديدم و گفتم :

صبا دستم به دامانت بگو از من به دلدارم

تو را من دوست مي دارم……. ولي افسوس و صد افسوس

ز ابر تيره برقي جست که قاصد را ميان ره بسوزاند

کنون وامانده از هر جا دگر با خود کنم نجوا …

يکي را دوست مي دارم ولي افسوس او هرگز نمي داند

جملات قصار

Thu, 25 Feb 2010 10:31:00 GMT

بچه‌هاي ديروز آرزو داشتند خلبان بشن،‌ بچه‌هاي امروز شب‌ها کابوس خلبان شدن مي‌بينن…

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
وقتي مي توانيم زندگي کنيم که زندگي را خوب نشناسيم
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

چه زشت است فروتني هنگام نيازمندي و درشتي هنگام بي نيازي

امير المومنين (ع)

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

الهي!

در بسته نيست!

ما دست و پا بسته ايم!!

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
به افکارت زبان نده ، ظرف که خالي باشد صداي بيشتري دارد
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
شرم سپري محکم در برابر نگاه ناپاکان است
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
غم خودش ما را پيدا ميکند بايد دنبال شادي ها گشت
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

زندگي مانند يک لاستيک کهنه است که سيمهاي بعضي از جاهايش بيرون زده و همينطور که ميچرخد تن آدمي را خراش ميدهد
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ديگه گذشت اون زمونا حالا ديگه
بي‌گناه خيلي خوش شانس باشه تا پاي ِ دار زنده مي‌مونه..!
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

آدم متعصب ،مثل ميوه ي «نارس و کال» مي مونه که محکم به شاخه ي درختش چسبيده !
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

در جامعه مجازي ِگل و بلبل زيستن ، هنر است
وقتي که هر روز بهاي تنت را از تو مي پرسند
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

جهنم، بهشتي است که زميني شده.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

زندگي سر گذشت درگذشت آرزوهاست

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
هيچ وقت نگو وقت نداري. به تو همان مقدار زمان داده شده که به هلن کلر ، لئوناردو داوينچي ، توماس جفرسون و آلبرت انيشتين

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

اگر به مهماني گرگ مي رويد ، سگ خود را به همراه ببريد
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

اگر هنوز قوانين بازي رو ياد نگرفتي بهتره خودت محترمانه از بازي انصراف بدي قبل از اينکه ديگران شکستت رو جشن بگيرن
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

حرف مزخرف خريدار ندارد، پس تو که پوزه بند به دهان من ميزني از درستي انديشه من، از نفوذ انديشه من ميترسي.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
وقتي گريه ميکني يک درد داري ولي وقتي ميخندي هزار و يک درد داري
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

هرگز هنگام گام برداشتن به سوي آرمان بزرگ ، نگاهت به آناني که دستمزد خويش را پيشاپيش مي خواهند نباشد ! تنها به توانايي هاي خود انديشه کن
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

شايد نشود به گذشته برگشت و يک آغاز زيبا ساخت
ولي ميشود هم اکنون آغاز کرد و يک پايان زيبا ساخت
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

زندگي همچون بادکنکي است در دستان کودکي که هميشه ترس از ترکيدن آن لذت داشتن آن را از بين ميبرد
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ما آمده ايم تا با زندگي کردن قيمت پيدا کنيم
نه به هر قيمتي زندگي کنيم

سهم کمي نيست

Fri, 29 Jan 2010 20:16:00 GMT

تنهاييم را با تو قسمت مي کنم سهم کمي نيست ... گسترده تر از عالم تنهايي من عالمي نيست

درد را بايد گفت

Fri, 29 Jan 2010 20:15:00 GMT

***

با من اکنون چه نشستنها خاموشيها

با تو اکنون چه فراموشيهاست

دشتها نام تو را مي گويند

کوهها شعر مرا مي خوانند

کوه بايد شد و ماند

رود بايد شد و رفت

دشت بايد شد و خواند

در من اين جلوه ي اندوه ز چيست

در تو اين قصه ي پرهيز که چه

در من اين شعله ي عصيان نياز

در تو دمسردي پاييز که چه

حرف را بايد زد

درد را بايد گفت

سخن از مهر من و جور تو نيست

سخن از تو متلاشي شدن دوستي است

و عبث بودن پندار سرورآور مهر

آشنايي با شور

و جدايي با درد

و نشستن در بهت فراموشي يا غرق غرور

سينه ام آينه يست با غباري از غم

تو به لبخندي از اين آينه بزداي غبار

آشيان تهي دست مرا

مرغ دستان تو پر مي سازد

آه مگذار که دستان من آن

اعتمادي که به دستان تو دارد

به فراموشيها بسپارد

آه مگذار که مرغان سپيد دستت

دست پر مهر مرا سرد و تهي بگذارد

من چه مي گويم آه

با تو

اکنون چه فراموشيها

با من اکنون چه نشستنها خاموشيهاست

تو مپندار که خاموشي من

هست برهان فراموشي من

***

با خودم مي گويم

چه کسي باور کرد

جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد

***

من به چشمان خيال انگيزت معتادم

و در اين راه تباه

عاقبت هستي خود را دادم...

جدايي با درد

Fri, 29 Jan 2010 20:15:00 GMT

من به چشمان خيال انگيزت معتادم

و در اين راه تباه

عاقبت هستي خود را دادم

***

گل به گل سنگ به سنگ اين دشت

يادگاران تواند

رفته اي اينک و هر سبزه و سنگ

در تمام در و دشت

سوگواران تواند

در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد

رفته اي اينک اما

آيا باز مي گردي

چه تمناي محالي دارم

خنده ام مي گيرد

***

از دلم رست گياهي سرسبز

سر برآورد درختي شد و نيرو بگرفت

برگ برگردون سود

اين گياه سرسبز

اين برآورده درخت اندوه

حاصل مهر تو بود

و چه روياهايي که تبه گشت و گذشت

و چه پيوند صميميتها

که به آساني يک رشته گسست

چه اميدي چه اميد

چه نهالي که نشاندم من و بي بر گرديد

دل من مي سوزد

که قناري ها را پر بستند

که پر پاک پرستوها را بشکستند

و کبوتر ها را

آه کبوتر ها را

و چه اميد عظيمي به عبث انجاميد

در ميان من و تو فاصله هاست

گاه مي انديشم

مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري

تو توانايي بخشش داري

دستهاي تو توانايي آن را دارد

که مرا زندگاني بخشد

چشمهاي تو به من مي بخشد

شور عشق و مستي

و تو چون مصرع شعري زيبا

سطر برجسته اي از زندگي من هستي

دفتر عمر مرا با وجود تو

شکوهي ديگر رونقي ديگر هست

مي تواني تو به من زندگاني بخشي

يا بگيري از من آنچه را مي بخشي

من به بي ساماني باد را مي مانم

من به سرگرداني ابر را مي مانم

من به آراستگي خنديدم

من ژوليده به آراستگي خنديدم

***

باد با من مي گفت چه تهيدستي مرد

ابر باور مي کرد

من در آيينه رخ خود ديدم

و به تو حق دادم

آه مي بينم مي بينم

تو به اندازه ي تنهايي من خوشبختي

من به اندازه ي زيبايي تو غمگينم

چه اميد عبثي

من چه دارم که تو را درخور

هيچ

من چه دارم که سزاوار تو

هيچ

تو همه هستي من هستي من

تو همه زندگي من هستي

تو چه داري

همه چيز

تو چه کم داري

هيچ

بي تو در مي يابم چون چناران کهن

از درون تلخي واريزم را

کاهش جان من اين شعر من است

آرزو مي کردم که تو خواننده ي شعرم باشي

راستي شعر مرا مي خواني

نه دريغا هرگز

باورم نيست که خواننده ي شعرم باشي

کاشکي شعر مرا مي خواندي

***

بي تو احساس من از زندگي بي بنياد

واندر اين دوره ي بيدادگريها هر دم

کاستن کاهيدن

کاهش جانم کم کم

چه کسي خواهد ديد مردنم را بي تو

بي تو مردم مردم

گاه مي انديشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس مي گويد

آن زمان که خبر مرگ مرا مي شنوي

روي تو را کاشکي مي ديدم

شانه بالا زدنت را بي قيد

و تکان دادن دستت که

مهم نيست زياد

و تکان دادن سر را که

عجب عاقبت مرد

افسوس کاشکي مي ديدم

به خودم مي گويم

چه کسي باور کرد

جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد

چه كسي خواهد ديد

Fri, 29 Jan 2010 20:11:00 GMT

چه كسي خواهد ديد
مردنم را بي تو ؟
بي تو مردم ، مردم
گاه مي انديشم
خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد ؟
آن زمان كه خبر مرگ مرا
از كسي مي شنوي ، روي تو را
كاشكي مي ديدم
شانه بالازدنت را
بي قيد
و تكان دادن دستت كه
مهم نيست زياد
و تكان دادن سر را كه
عجيب !‌عاقبت مرد ؟
افسوس
كاكش مي ديدم
من به خود مي گويم:
" چه كسي باور كرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاكستر كرد ؟ "
باد كولي ، اي باد
تو چه بيرحمانه
شاخ پر برگ درختان را عريان كردي
و جهان را به سموم نفست ويران كردي
باد كولي تو چرا زوزه كشان
همچنان اسبي بگسسته عنان
سم فرو كوبان بر خاك گذشتي همه جا ؟
آن غباري كه برانگيزاندي
سخت افزون مي كرد
تيرگي را در دشت
و شفق ، اين شفق شنگرفي
بوي خون داشت ، افق خونين بود
كولي باد پريشاندل آشفته صفت
تو مرا بدرقه مي كردي هنگام غروب
تو به من مي گفتي :
" صبح پاييز تو ، ناميومن بود ! "

درياي خيال

Fri, 29 Jan 2010 20:09:00 GMT

در شبان غم تنهايي خويش
عابد چشم سخنگوي توام
من در اين تاريكي
من در اين تيره شب جانفرسا
زائر ظلمت گيسوي توام
گيسوان تو پريشانتر از انديشه من
گيسوان تو شب بي پايان
جنگل عطرآلود
شكن گيسوي تو
موج درياي خيال
كاش با زورق انديشه شبي
از شط گيسوي مواج تو من
بوسه زن بر سر هر موج گذر مي كردم
كاش بر اين شط مواج سياه
همه عمر سفر مي كردم
من هنوز از اثر عطر نفسهاي تو سرشار سرور
گيسوان تو در انديشه من
گرم رقصي موزون
كاشكي پنجه من
در شب گيسوي پر پيچ تو راهي مي جست
چشم من چشمه ي زاينده ي اشك
گونه ام بستر رود
كاشكي همچو حبابي بر آب
در نگاه تو رها مي شدم از بود و نبود
شب تهي از مهتاب
شب تهي از اختر

کاش بوديم

Sat, 19 Dec 2009 01:31:00 GMT

کاش بوديم آن زمان کاري کنيم
از تو و طفلان تو ياري کنيم
کاش ما هم کربلايي مي شديم
در رکاب تو فدايي مي شديم
السلام عليک يا ابا عبدالله ...

رخسار حسين

Sat, 19 Dec 2009 01:09:00 GMT

عالم همه محو گل رخسار حسين است ، ذرات جهان درعجب از كار حسين است . داني كه چرا خانه ي حق گشته سيه پوش ، يعني كه خداي تو عزادار حسين

پشت هيچستانم

Fri, 18 Dec 2009 23:06:00 GMT

به سراغ من اگر مي آييد پشت هيچستانم

پشت هيچستان جاييست

پشت هيچستان رگهاي هوا پر قاصدهايي است

که خبر مي آرند از گل واشده دور ترين نقطه خاک

روي شن ها هم نقش سم اسب سواران ظريفي است که صبح

به سر تپه معراج شقايق رفتند

پشت هيچستان چتر خواهش باز است

تا نسيم عطشي در بن برگي بدود

زنگ باران به صدا مي آيد

آدم اينجا تنهاست

و در اين تنهايي سايه ناروني تا ابديت جاري است...

به سراغ من اگر مي آييد نرم و آهسته بياييد

مبادا که ترک بردارد چيني نازک تنهايي من........