همدم گل گشته ام همبستر خاکم مکن. قطره قطره می چکم از چشم خود پاکم مکن...

 

 

چرا غم ها نمی دانند که من سلطان غمهایم    بیا ای دوست با من باش که من تنهای تنهایم

دوستان را یادکردن عار نیست    قیمت کاغذ که صد دینار نیست    دوستان را یاد کن تا زنده ای    بعد مردن دوستی در کار نیست

 

چشم چشم دو ابرو نگاه من به هر سو   پس چرا نیستی پیشم؟ نگاه خیس تو کو؟   گوش گوش دوتا گوش ، یه دست باز یه آغوش   بیا بگیر قلبمو ، یادم تورا فراموش   چوب چوب یه گردن ، جایی نری تو بی من!   دق می کنم میمیرم ، اگه دور بشی از من   دست دست دوتا پا ، یاد تو مونده اینجا   یادت میاد که گفتی ، بی تو نمیرم هیچ جا   من؟ من؟ یه عاشق، همون مجنون سابق...

 

 

بعضیا با غصه پیرن بعضیا با غم رفیقن... بعضیا از بس عزیزن هرگز از دلها نمیرن!!

منم آن شعله آتش که از هر شمع برخیزم... تمام هستی خود را فقط به پای تو ریزم... درون قلب من فرمانروایی کن... که از موی تو برخیزد همه عطر دل انگیزم...

 

من عاشق آن دیده چشمان سیاهم     بیهوده چه گویم که پریشان نگاهم    گر مستی چشمان سیاه تو گناه است     من طالب آن مستی و خواهان گناهم...

 

بادبادک رفت بالا... قرقره از غصه لاغر شد !!

 

بدترین فریب عاشق شدنه ! چون خودت رو به چیزی متعلق می کنی که یه روزی از دستت میره...

 

در سکوت دادگاه سرنوشت    عشق بر ما حکم سنگینی نوشت...    گفته شد دل داده ها از هم جدا    وای بر این حکم و این قانون زشت...

 

دل هیچکس نمی سوزد برای حال غمناکم    مگر سوزد همان شمعی که میسوزد سر خاکم...

 

اگر روزی دلت لبریز غم بود    گذارت بر مزار کهنه ام بود    بگو این بی نصیب خفته در خاک    یه روزی عاشق و دیوانه ام بود...

هر که بر ملک دست یافت تنها خود را دید و از دیگران رو بتافت . [نهج البلاغه]                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               

خداوندِ سبحان، شخصِ بی شرمِ گستاخِ بر گناهان را دشمن می دارد . [.امام علی علیه السلام]                                                                                  

دیر زمانیست که رخ ماه تو را در فراق بودنت گم کرده ام

در نبودت در کنار لحظه ها،لحظه های بی تو را سر کرده ام

لحظه لحظه بی تو بودن در دلم غمها نهاد

بغض سردی در گلویم جا نهاد

غم دور از تو بودن شوق پرواز و پریدن را ز بالهایم گرفت

تک درخت آرزو را از میان باغ رویاها گرفت

در حضورت من دلم تنهاترین تنها نبود

این دل غمزده ی تنهای من آواره ی دلها نبود

شوق دیدار تو دارم بی قرارم چه کنم ؟

پر پرواز ندارم بی امانم چه کنم ؟

کاش فاصله این واژه ی بیگانه در میان ما نبود

لااقل در میان فاصله غصه و رنج و غم و آهی نبود

ای وجودت مشعل را دراز زندگی

ای حضورت در وجود مشکلات چاره ساز زندگی

ای دلم،ای روشنی بخش دل تاریک من

ای غروب غصه ها و مرحم اندوه من

چرا زودترنمی آیی؟

چرا زودتر نمی آیی و لبخند حضورت را بر لبم نمی فشانی

چرا زود تر نمی آیی تو که می دانی با حضورت غصه ها را می نشانی

می نشانی غصه ها را،می فشانی بر دلم عشق و صفا را

می دهی شوق و امید وصال،از فراسوی زمان را

در حضورت جاده ها را سبز سبز،جنگل باغ زمستان را قشنگ،بالها را شوق پرواز و پریدن،غصه ها را شوق دوری،التیام زخمهای رنج و غم،مرهم بغض گلو

زندگی را بدون درد بی قراری طی خواهم نمود.

    شب سیاه ، همانسان که مرگ هست
 قلب امید در بدرومات من شکست
سر گشته و برهنه و بی خانمان ، چو باد
 آن شب ،‌رمید قلب من ، از سینه و فتاد
زار و علیل و کور
بر روی قطعه سنگ سپیدی که آن طرف
 در بیکران دور
افتاده بود ،‌ساکت و خاموش ، روی کور
گوری کج و عبوس و تک افتاده و نزار
 در سایه ی سکوت رزی ، پیر و سوگوار
 بی تاب و ناتوان و پریشان و بی قرار
 بر سر زدم ، گریستم ، از دست روزگار
 گفتم که ای تو را به خدا ،‌سایبان پیر
 با من بگو ، بگو ! که خفته در این گور مرگبار ؟
 کز درد تلخ مرگ وی ، این قلب اشکبار
 خود را در این شب تنها و تار کشت ؟
 پیر خمیده پشت ؟
جانم به لب رسید ، بگو قبر کیست این ؟
 یک قطره خون چکید ، به دامانم از درخت
 چون جرعه ای شراب غم ، از دیدگان مست
 فریاد بر کشید : که ای مرد تیره بخت
 بر سنگ سخت گور نوشته است ، هر چه هست
 بر سنگ سخت گور
 از بیکران دور
 با جوهر سرشک
 دستی نوشته بود
 آرامگاه عشق

دانش، ثمره حکمت است و درستی از شاخه های آن . [امام علی علیه السلام]